آشنایی با مراحل مختلف فرایند اکسیداسیون و آزمون های تشخیص آن

روانکار‌ها در طول زمان از طریق فرایند اکسیداسیون به لحاظ شیمیایی تغییر پیدا می‌کنند. اکسیداسیون رایجترین واکنش یک روانکار در حال کار است و عامل ایجاد مشکلات متعددی برای روانکارهاست- از جمله این مشکلات می‌توان به افزایش ویسکوزیته، ایجاد وارنیش، تشکیل لجن و رسوب، کاهش اثر مواد افزودنی (از جمله افزودنی‌های ضدسایش، معلق کننده‌ها، بازدارنده‌های خوردگی و... )، تجزیه روغن پایه، مسدود شدن فیلتر، ایجاد کف، افزایش عدد اسیدی (AN)، زنگزدگی و خوردگی اشاره کرد. زمانی که این شرایط نامطلوب برای روانکار رخ می‌دهد، محافظت مطلوبی از سیستم در برابر عواملی نظیر اصطکاک، سایش و خوردگی به عمل نمی‌آید. بنابراین، درک و کنترل فرایند اکسیداسیون از اولویت‌های طراحان فرمولاسیون روانکار‌ها است. اکسیداسیون برای یک روغن در طول زمان با تجزیه مواد ضداکسیداسیون شروع می‌شود. اگر شرایط کارکرد درنتیجه میزان فشاری که به روغن وارد می‌شود بدون تغییر باشد، این افزودنی‌ها با سرعت خطی مصرف می‌شوند. این مرحله به عنوان «زمان القا» شناخته می‌شود. هنگامیکه مواد بازدارنده اکسیداسیون به صورت گسترده تخریب شوند، نقطه شکست ماده روانکار فرا می‌رسد. در این زمان روغن پایه اولین خط دفاعی خود در برابر اکسیداسیون را از دست می‌دهد. برخی از روغن پایه‌ها به صورت طبیعی در برابر اکسیداسیون مقاوم هستند. این در حالی است که اگر شرایط سخت مانند دمای بالا، رطوبت، ذرات فلز و اکسیژن کافی برقرار باشد، حتی مقاومترین روغن پایه‌های سنتزی نیز شروع به اکسیداسیون خواهند کرد. درک اینکه چرا یک روانکار اکسید می‌شود برای جلوگیری، تأخیر و نظارت بر فرآیند ضروری است.